De muur, die aan het einde van de IIIe eeuw (280-295) werd gebouwd, beschrijft een onregelmatige vierhoek van 450 m lang en 200 m breed. Deze muur, die een omtrek heeft van 1300 meter, vormde meer dan 17 eeuwen de bescherming van de stad. Vindunum (Le Mans) kreeg de kwalificatie van "rode stad", dat een verwijzing was naar de kleur van de muren. Deze typische kleur werd verkregen dankzij het gebruik  van bakstenen en roodachtige zandstenen, die met roze specie gemetseld werden. De muur werd gebouwd met het doel de keizerlijke macht te bevestigen: de buitengewone versierde buitenwanden, met  vandaag de dag nog altijd een rij friezen van meer dan 8 m hoog met geometrische decors, is een waar meesterwerk.

Vandaag de dag is dit de best bewaarde vestingmuur van het hele oude Romeinse keizerrijk, naast de vestingmuren van de twee keizerlijke hoofdsteden Rome en Byzantium (Istanbul). Hoewel de muur nauwelijks fundamenten heeft, blijft dit zeldzame, in Frankrijk unieke monument, toch overeind staan. Twaalf torens, één poort en drie poternes zijn nog zichtbaar, in het bijzonder aan de zijde van de oevers van de Sarthe.

Pas in de IX^e eeuw, 500 jaar na de bouw, bij de eerste aanvallen van de Bretons en de Vikingen, bewijst de ringmuur zijn verdedigende en weerstand biedende kracht. In de XIII^e, XIV^e en XV^e eeuw werden nieuwe ringmuren gebouwd om zwakke plekken in de verdediging van de stad te versterken, en om de voorsteden te beschermen. Aan de oevers van de rivier zijn in de Jardins des Tanneries (Tuinen van de Leerlooierijen) nog enkele overblijfselen hiervan te zien.